🌹 Zelfzorg 🌹
Een uitdagende en emotionele dag.
Gelukkig best goed geslapen. Al het opgebouwde zelfvertrouwen en de zelfverzekerdheid zorgen ervoor dat ik niet meer zo bang ben. Heerlijk om op deze manier meer in mijn leven te kunnen staan 🙏
Het is 06:00 uur. Ik wordt met de tjilpende vogels wakker en heb er zin in. Niet om weg te gaan, want deze plek is te mooi ❤️
Ik heb geen liga om te eten en ook geen water en dus… geen koffie. Slechte start? Nee hoor, het leven gaat om veel meer dan dat 🙏.
06:30 uur zit de rugzak weer achterop en ga ik op zoek naar water. Gelukkig is er iemand zo rond 07:00 uur in zijn tuin aan het werk en mag ik mijn waterzak binnen even vullen. Dankbaar, want ik heb een dorst!
Ik wandel het vennen gebied uit en begeef me steeds meer op de lange paden door allerlei weilanden heen. Prachtige vrijstaande huizen en boerderijen met nog mooiere bloementuinen.
Yessss ik voel blijdschap en voldoening als ik het Mariakerkje zie. De helft van de route zit erop 💪
Ik schrijf even in het pelgrimboek en blijf zitten. Het is zwaar, mijn voeten willen niet vandaag. Het loopt ook gewoon wat saaier dan door alle bossen en heide van de afgelopen dagen.
Ik gooi mijn rugzak van mijn rug ergens in de buurt van Nederasselt. Het is tijd voor koffie. Ik pak gelijk de rugzak opnieuw in en hij zit een stuk beter.
Op naar het laatste stukje van vandaag. Bijzonder om straks weer bij een overnachting aan te komen…. Het Emmausklooster, waar ik 5 jaar gelden ook stond…
Lees vooral verder.
Ik vervolg mijn weg en steek de brug over. Druk verkeer om me heen. Ik wandel richting Grave.
En dan, dan ben ik er bijna. Bij het Emmausklooster in Velp. Een van de onderdelen in deze route waar ik enorm naar uitkeek.
In het begin van mijn proces, 5 jaar geleden, kwam ik hier ook terecht.. Ik ging sinds hele lange tijd alleen op een weekend weg. Georganiseerd door Hindewalk . Ik kreeg toen der tijd mijn eigen sleutel en tranen met tuiten gehuild dat weekend. Spannend was het toen om te gaan, helemaal alleen, en alles zelf uit te puzzelen en te beslissen. Echt wel.
Hier stond ik 5 jaar geleden dus ook, op hetzelfde wandelpaadje. Zelfde paadje, zelfde bankje, maar dan van binnen gebroken. Toen huilde ik veel tranen en snapte ik maar weinig tot niets van mezelf. Wist niet meer wie ik was….
En nu… gewoon al 5 jaar later loop ik op ditzelfde paadje, met tranen, maar dan van geluk, plezier en trots !!!!
Niet meer leunen op anderen maar op mijn eigen benen staan en met alles wat ik doe mijn eigen veiligheid weer voelen 🙏
Het voelt vandaag weer als een cirkel die rond is. Vol trots zeg ik:
❤️ Mijn naam is Lydia en ik hou van het leven ❤️🥳
12:15 uur loop ik de voordeur binnen en plof op me bed. Lezen, niks doen en gewoon aan het water zitten. Heerlijk.
’s Avonds een heerlijk drie gangen menu met 2 andere pelgrims. Op tijd naar bed en natuurlijk sliep ik als een roos🙏
Op naar morgen, voor nieuwe avonturen.
