waarom dat soms zo moeilijk voelt…
Er zijn dingen die aan de buitenkant heel simpel lijken.
Een workshop boeken.
Een training volgen.
Een dag voor jezelf nemen.
Investeren in begeleiding.
Iets kopen waar jij blij van wordt.
Maar vanbinnen kan er iets heel anders gebeuren.
Twijfel.
Schuldgevoel.
Onrust.
Een stemmetje dat zegt: “Is dit het wel waard?”
Of nog een laag dieper: “Ben ík dit wel waard?”
Voor veel mensen is jezelf iets gunnen helemaal niet vanzelfsprekend. Zeker niet als je van vroeger uit hebt geleerd om vooral te zorgen, door te gaan, jezelf aan te passen of anderen voor te laten gaan.
Altijd eerst de ander
Vroeger vond ik het mezelf nooit echt waard om iets aan mezelf te geven.
Voor mijn kinderen kocht ik sneller iets.
Voor anderen deed ik makkelijker iets.
Als iemand iets nodig had, dan dacht ik daar niet eindeloos over na.
Maar als het om mezelf ging, werd het ineens ingewikkeld.
Natuurlijk ging ik weleens naar de sauna. Of kocht ik iets extra’s qua eten. Maar vaak was dat dan alsnog in combinatie met iemand anders. Het was niet echt alleen voor mij.
Alsof iets pas mocht wanneer een ander er ook iets aan had.
Herken je dat?
✔️ Dat je makkelijker geeft dan ontvangt?
✔️ Dat je sneller klaarstaat voor een ander dan voor jezelf?
✔️ Dat je jezelf pas iets gunt als alles om je heen geregeld is?
Het gaat niet alleen over geld
Jezelf iets gunnen lijkt vaak over geld te gaan. Maar eigenlijk raakt het aan iets veel diepers.
Het gaat over eigenwaarde.
– Mag jij ruimte innemen?
– Mag jij investeren in jezelf?
– Mag jouw groei geld, tijd en aandacht kosten?
– Mag jij iets ontvangen zonder dat je het eerst hoeft te verdienen?
Voor mij werd dat heel duidelijk na mijn burn-out.
Ik ging mijn eerste workshop doen: een training in Delft. En wat heb ik getwijfeld. Het kostte best veel geld, vond ik toen. Achteraf viel dat bedrag eigenlijk best mee, maar op dat moment voelde het enorm.
Niet omdat het praktisch niet kon. Maar omdat er iets in mij zei:
“Ben ik dit wel waard?”
“Mag ik dit geld wel aan mezelf besteden?”
“Is dit niet te veel voor mij?”
Dat is de laag waar veel mensen niet meteen bij stilstaan.
Want soms is het niet het bedrag dat te groot is.
Soms is jouw gevoel van waardigheid te klein geworden.
Waarom zoveel mensen zichzelf voorbijlopen
We leven in een maatschappij waarin veel mensen gewend zijn om door te gaan.
Werken. Zorgen. Meedenken. Aanpassen. Regelen. Beschikbaar zijn.
Uit cijfers van RIVM, CBS en TNO blijkt dat 20,7 procent van de werknemers in Nederland burn-outklachten ervaart. Dat is meer dan 1 op de 5 werknemers. Ook heeft er 16 procent van de werknemers een stressvolle baan met hoge eisen en weinig vrijheid.
Dat zijn geen kleine cijfers.
Ze laten zien dat veel mensen niet zomaar moe zijn. Ze raken zichzelf kwijt in een leven waarin er veel van hen gevraagd wordt, maar waarin weinig ruimte overblijft om echt te voelen: hoe gaat het eigenlijk met mij?
En juist dan wordt jezelf iets gunnen belangrijk.
Niet als luxe.
Niet als beloning.
Maar als onderdeel van herstel, bewustwording en thuiskomen bij jezelf.
Vooral zorgen voor anderen
Ook in de verdeling van zorg zie je terug hoe makkelijk mensen en vaak vrouwen, zichzelf op de tweede plaats zetten.
Volgens de Emancipatiemonitor van het CBS geeft 48 procent van de ouders aan dat de man meer werkt en de vrouw een groter deel van de zorg voor de kinderen op zich neemt. Slechts 9 procent verdeelt werk en zorg gelijk, terwijl 50 procent dat eigenlijk zou willen.
Dit gaat niet over schuld. En ook niet over mannen tegenover vrouwen.
Het laat vooral zien hoe diep zorgen, dragen en beschikbaar zijn in ons systeem kunnen zitten.
Als je jarenlang gewend bent geweest om anderen voor te laten gaan, voelt kiezen voor jezelf ineens egoïstisch. Terwijl het dat niet is.
De innerlijke overtuiging: ik ben het niet waard
Onder het niet-gunnen zit vaak een overtuiging.
“Ik ben het niet waard.”
“Het geld kan beter naar iemand anders.”
“Mijn behoeften zijn minder belangrijk.”
“Ik red me wel.”
“Voor mij hoeft het niet.”
Maar ergens betaal je daar een prijs voor.
Je raakt vermoeid.
Je voelt minder levensenergie.
Je gaat op automatische piloot leven.
Je voelt jezelf minder goed.
Je verlangt naar verandering, maar blijft toch op dezelfde plek staan.
Niet omdat je niet wilt groeien. Maar omdat het spannend voelt om het anders te gaan doen. Om jezelf wat te gunnen.
Mijn eigen verschuiving
In de loop van de tijd kwamen er duurdere trainingen. Meer verdieping. Meer persoonlijke ontwikkeling. Meer momenten waarop ik opnieuw voelde:
“Mag ik dit echt aan mezelf geven?”
Onder water bleef dat soms lastig.
Toch ben ik het blijven doen. Stap voor stap. Niet omdat ik ineens geen twijfel en schuld meer voelde, maar omdat ik begon te ervaren wat het me bracht.
– Meer bewustwording.
– Meer zachtheid.
– Meer stevigheid.
– Meer helderheid.
– Meer verbinding met mezelf.
En misschien wel het belangrijkste: Ik ben mezelf steeds leuker gaan vinden.
Niet op een oppervlakkige manier. Maar echt. Van binnenuit.
Ik ben gaan voelen dat ik er mag zijn. Dat mijn ontwikkeling waardevol is. Dat investeren in mezelf niet overdreven is, maar nodig. Dat ik niet alleen hoef te geven, maar ook mag ontvangen.
En daardoor gun ik mezelf nu veel meer.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ik mezelf niet meer steeds onderaan de lijst zet.
Alleen op pad: de Walk of Wisdom
Een ander moment waarop ik mezelf echt iets heb gegund, was de Walk of Wisdom.
Ik hou enorm van wandelen. Wandelen brengt mij terug naar mezelf. Het maakt mijn hoofd leger, mijn lijf rustiger en mijn gevoel helderder. Alleen wandelde ik bijna altijd met andere mensen. Samen op pad, samen delen, samen beleven.
Maar deze keer deed ik het alleen. En wat was dat bijzonder.
De Walk of Wisdom was niet zomaar een wandeling. Het was een keuze voor mezelf. Een ervaring waarin ik niemand hoefde te volgen, voor niemand hoefde te zorgen en met niemand rekening hoefde te houden. Alleen ik, mijn voeten, mijn rugzak en tentje, de natuur en alles wat onderweg in mij geraakt werd.
Juist omdat ik wandelen zo graag met anderen doe, voelde dit als een cadeau aan mezelf.
Het was tof. Vrij. Stil. Krachtig.
En misschien was dat wel precies wat het zo waardevol maakte: ik mocht ervaren dat iets alleen doen niet eenzaam hoeft te zijn. Het kan ook heel verbindend zijn. Met jezelf. Met je lijf. Met je binnenwereld. Met het leven.
Ook dat is jezelf iets gunnen.
Niet wachten tot iemand meegaat.
Niet je verlangen kleiner maken.
Niet denken: “Ach, laat maar.”
Maar voelen: dit wil ik. Dit past bij mij. Dit mag ik mezelf geven.
Jezelf iets gunnen is geen egoïsme
Veel mensen verwarren zelfzorg met egoïsme.
Maar jezelf iets gunnen betekent niet dat je een ander tekortdoet.
Het betekent dat jij jezelf niet langer overslaat.
Het betekent dat je erkent:
– Ik heb ook behoeften.
– Ik heb ook ruimte nodig.
– Ik mag ook groeien.
– Ik mag ook genieten.
– Ik mag ook investeren in mijn welzijn.
Als jij goed voor jezelf zorgt, wordt je energie anders. Je keuzes worden helderder. Je grenzen worden steviger. Je hoeft minder te pleasen. Je gaat minder leven vanuit tekort en meer vanuit verbinding.
Daar heeft je omgeving uiteindelijk ook iets aan.
Niet omdat jij jezelf weggeeft.
Maar omdat jij meer aanwezig bent vanuit wie je werkelijk bent.
Begin klein, maar begin wel
Jezelf iets gunnen hoeft niet meteen groots te zijn.
– Het kan beginnen met een uur stilte.
– Een wandeling zonder doel.
– Iets creatiefs kopen en maken.
– Nieuwe cursus/workshop volgen wat je leuk vindt.
– Een boek lezen dat je raakt.
– Een training waar je al langer naar verlangt.
– Een keuze die niet alleen praktisch klopt, maar ook innerlijk klopt.
De vraag is niet alleen: kan ik dit betalen?
De diepere vraag is: Mag ik dit van mezelf ontvangen?
Want soms is dat precies waar de heling begint.
Niet bij harder werken.
Niet bij nog meer geven.
Niet bij jezelf bewijzen.
Maar bij het moment waarop je zegt: “Ik ben het waard om in mezelf te investeren.”
Tot slot
Misschien herken je jezelf hierin.
– Dat je jarenlang veel hebt gegeven.
– Dat je voor anderen klaarstond.
– Dat je jezelf vaak op de laatste plaats zette.
– Dat je wel verlangde naar verandering, maar het moeilijk vond om daarin echt voor jezelf te kiezen.
Dan wil ik je dit meegeven:
Jezelf iets gunnen is geen luxe.
Het is een vorm van erkenning.
Een zachte, krachtige beweging terug naar jezelf.
Je hoeft niet te wachten tot je opgebrand bent.
Je hoeft niet eerst alles voor iedereen geregeld te hebben.
Je hoeft jezelf niet te bewijzen voordat je mag ontvangen.
Je mag nu al beginnen.
Met iets kleins. Met iets echts. Met iets dat zegt:
“Ik tel ook mee.”
